“Mama”, “mamaaaaaaa”, hoor ik een super schattige stem uit de verte roepen. “Kijk, mama. Het sneeuwt buiten”, riep Laila. Ik kon mijn oren niet geloven, het had al in jaren niet gesneeuwd tijdens kerst. Zou het dan echt waar zijn, hebben wij dit jaar een witte kerst?

Ik opende de witte gordijnen en werd verblind door de ochtendzon, stralend begon ik mijn dag. Het uitzicht was prachtig, over de daken van de stad lag een wit deken. In de verte hoorde ik de klokken van de kerk galmen door de straten van de stad. Mijn dag kon niet meer stuk!

Terwijl ik naar de woonkamer liep, zag ik in de gang onze familiekerstfoto van vorig jaar hangen. We dragen elk jaar gekke kerstkleding dat één van de kinderen mag uitkiezen. Dit jaar kiest mijn oudste kind onze kerstkleding uit, mijn lieve man. Ook wel bekend als de gekste vader van de buurt, dat maakt het nog spannender wat we dit jaar aantrekken tijdens de feestdagen. We zitten midden in het winterseizoen, hopelijk heeft hij wel warme kerstkleding uitgezocht.

In de woonkamer stond de dennenboom al prachtig te glinsteren. De kinderen hebben het leuk versierd met roze glitterslingers, grappige glazen en houten kerstfiguurtjes, blauwe en paarse kerstballen en een knalgele piek in de vorm van een engel. “Wauw, wat prachtig”, riep ik vol enthousiasme, “dat hebben jullie leuk gedaan”!! Vol trots keken de kindjes naar de boom en bloeide op door mijn enthousiasme.

Onder de kerstboom lagen cadeautjes verpakt in mooi kerstpapier, met zilveren strikjes en goud met rode glitterlinten. Mijn oog viel gelijk op de grote pakketjes, verpakt in knalgroen papier. “Ha, daar zitten zeker onze kerskleding in”, zei ik tegen mijn man. Hij knipoogde en begon geheimzinnig te lachen, spannend! Ik kon niet meer wachten om te ontdekken wat erin zat.

We schoven allemaal aan tafel, deze was prachtig opgedekt door mijn man! Van gouden eierhouders, vers kerstbrood, tot boter in de vorm van kerstfiguurtjes. “Eet smakelijk”, riep hij vrolijk. “Na het kerstontbijt gaan wij kerstcadeautjes uitpakken”. Heerlijk genoten we van het heerlijke eten, de vrolijke kerstnummers op de achtergrond en van het samen zijn.

“Papppp”, “ik ben klaar met eten”, riep Jaimy. “Zullen we de cadeautjes uitpakken”?  Laila en Jaimy mochten van tafel en gingen klaar zitten op het kleed naast de kerstboom. “Komen jullie ook” vroeg Laila aan ons. Lachend en knikkend liepen we naar de kinderen en begonnen samen de cadeautjes uit te pakken. Uiteindelijk kwamen we bij de laatste kerstcadeautjes, hier zaten natuurlijk onze kerstkleding in.

Ik maakte het open en er zaten groene hoodies in. Dit was anders dan ik had verwacht en keek mijn man vraagachtig aan. Ik draaide de hoodie om en zag op de achterkant een prachtige tekst staan. De familie Suarez staat samen sterk. Wat een rijk gevoel gaf dit mij. Mijn man drukte een enveloppe in mijn hand. Vol bewondering opende ik de envelop en de kinderen keken mij nieuwsgierig aan, wat zou erin staan?

Uit de envelop haalde ik een brief, vol gestrooid met gekleurde kerstglitters. Laila zei: “Mam, wil je voorlezen wat erin staat”? Ik blies de glitters ervan af en begon voor te lezen. “Tijdens deze prachtige kerst, gaan wij als familie helpen in de keuken van de kerk. Wij gaan samen kerst vieren met bewoners en daklozen die geen familie of niet de middelen hebben om kerst te vieren”, las ik met tranen in mijn ogen voor. “Wat prachtig”!!, zei ik. Er stond nog meer in de brief en begon verder te lezen. “Trek jullie kersthoodie aan en maak jullie klaar voor dit kerstavonduur. Ik houd van jullie allemaal. De familie Suarez staat samen sterk”.

De kinderen begrepen niet helemaal wat de bedoeling was. Mijn besloot om het uit te leggen, en zei: “Wij hebben elk jaar heel veel plezier samen, heerlijk eten, veel cadeautjes en elkaar”. De kinderen knikten beide. “Helaas heeft niet iedereen zo een gezellig kerstfeest zoals wij dat hebben. Daarom gaan wij de gezelligheid delen met andere mensen, die bijvoorbeeld geen papa hebben of geen geld om cadeautjes te kopen”, zei hij vervolgens.

Jaimy vroeg, “Zijn er kindjes die geen cadeautjes krijgen”? Waarop ik ja knikte. “Geven wij ze dan ook cadeautjes? Zodat we samen kunnen spelen?” Mijn man tilde hem op en gaf een kus op zijn voorhoofd. “Ze krijgen ook cadeautjes en jullie kunnen zeker samen spelen”, zei hij.

Na het opruimen en klaarmaken, vertrokken we als team in onze groene kersthoodies naar de kerk. We hebben de beste kerst tot zo ver gehad en zijn dankbaar dat we het samen hebben mogen vieren. Een kerst om nooit meer te vergeten, volgend jaar gaan we zeker nog een keer!

Fijne feestdagen.